Château Siaurac

Aan de rand van het beroemde plateau van Pomerol, in het dorp Néac, ligt Château Siaurac. Het is een domein waar wijn, architectuur en landschap samenkomen. Met zijn 46 hectare wijngaard in één stuk is het de grootste eigendom van de appellatie Lalande-de-Pomerol. Daarnaast heeft het een kasteel uit de negentiende eeuw en een romantisch park van 15 hectare. Zo is Siaurac meer dan een wijnhuis: het is een plek die een groot deel van de lokale geschiedenis verpersoonlijkt.

Het domein ligt in de Gironde, op de rechteroever van de Dordogne en dichtbij Libourne. Het maakt deel uit van het Libournais, de streek waar Merlot de belangrijkste druif is. De gemeente Néac ligt ten noorden van Pomerol. Volgens de Féret-editie van 1893 wordt Siaurac van de eerste Grands Crus van Pomerol slechts gescheiden door een smal waterloopje, de Barbanne. Het domein maakt sinds 1936 deel uit van de appellatie Lalande-de-Pomerol, maar op een etiket uit 1918 droeg het nog de kleuren van Pomerol.

Alle wijngaarden liggen in één blok rond het kasteel. De appellatie telt ongeveer 1.150 hectare, waarvan 46 hectare voor Siaurac. De bodems bestaan uit grind, diepe klei en zandige klei, met in de ondergrond ijzerhoudende afzettingen van kwarts, vuursteen en graniet. Die variatie laat toe om verschillende percelen afzonderlijk te oogsten en later te assembleren: het grind zorgt voor fijne tannines, de zandige klei voor textuur en de klei voor structuur. De aanplant bestaat volgens gespecialiseerde bronnen uit ongeveer 75 procent Merlot, 20 procent Cabernet Franc en 5 procent Malbec, met een hoge dichtheid van ongeveer 7.100 stokken per hectare.

De wijnbouwgeschiedenis van Siaurac gaat terug tot de achttiende eeuw. In een rekeningboek dat Etienne Rabion tussen 1753 en 1759 bijhield, wordt verkoop van witte en rode wijn van het domein "Siorac" vermeld. Volgens andere bronnen gaan de oorsprongen van de wijngaard, onder de naam Ciorac, nog verder terug, tot de zeventiende eeuw. In 1832 kocht Pierre Brisson, notaris in Libourne en gemeenteraadslid van Saint-Émilion, het domein.

Zijn zoon Benjamin Brisson gaf het domein zijn huidige vorm. Tussen 1853 en 1856 liet hij de gebouwen moderniseren en het kasteel optrekken in een sobere, klassieke stijl met een hoefijzervormige buitentrap. Het park werd ontworpen door landschapsarchitect L.B. Fischer, die ook het openbare park in Bordeaux herschikte. In de twintigste eeuw werd het kasteel in 1950 gerenoveerd. Vandaag is het beschermd als historisch monument, en het park draagt het label "Jardin Remarquable".

Het domein bleef lang in dezelfde familielijn. Benjamin Brissons zoon Joseph werd burgemeester van Néac en in 1902 afgevaardigde van de Gironde. Vijftig jaar lang streed hij voor erkenning van de wijnen van Néac, en vanaf 1919 probeerde hij als voorzitter van het wijnsyndicaat de naam Néac te koppelen aan die van Pomerol. Via zijn dochter Madeleine, gehuwd met Louis Guichard, kwam Siaurac in de familie Guichard terecht. Hun zoon Olivier erfde het domein in 1978. Onder zijn leiding vergaderde in 1985 voor het eerst het gezelschap Baillis de Lalande op het kasteel. Vanaf 2004 werd het beheerd door Aline Guichard en Paul Goldschmidt.

In 2014 nam Artémis Domaines, de wijnholding van François Pinault, een deelname. Sinds 2017 nam Artémis het beheer op zich, met technische ondersteuning vanuit Château Latour en advies van de voormalige Pétrus-oenoloog Jean-Claude Berrouet. Die periode luidde een verfijning van de stijl in.

Sinds september 2020 is het domein eigendom van Les Terroirs de Suravenir, een dochteronderneming van de Franse bankgroep Crédit Mutuel Arkéa. Die groep is sterk geworteld in Bretagne en Nieuw-Aquitanië. Met de overname wilde Arkéa het potentieel van het domein verder uitbouwen, binnen een langetermijnproject dat de historische identiteit behoudt. Het is een bijzondere stap: van een familiedomein naar een institutionele investeerder die rendement en erfgoed samen wil laten groeien.

Onder deze eigenaars kreeg Siaurac een sterk oenotoeristisch profiel. Het domein organiseert rondleidingen en degustaties, ontvangt bruiloften en seminaries, heeft een tijdelijk restaurant genaamd "La Table de Siaurac" en houdt kunstexposities en ontspannende evenementen in het park. De site vermeldt bovendien de label Haute Valeur Environnementale.

Over de exacte jaarlijkse productie publiceert het domein geen cijfers. Wat wel vaststaat, is de opbouw van het gamma en de werkwijze. De grote wijn is Château Siaurac zelf, een rode Lalande-de-Pomerol die 14 maanden rijpt in Franse eiken kuipen en vaten, waarvan een kwart nieuw. Hij wordt omschreven als vol en sappig, met zwarte kersen en kruiden. De tweede cuvée, Plaisir de Siaurac, komt van jonge stokken of lichtere terroirs en rijpt negen maanden in kuipen. Het resultaat is een fruitige, ronde wijn die ook gekoeld kan worden gedronken. Daarnaast maakt het domein een rosé, "The S of Siaurac", en een wijn zonder toegevoegde sulfieten, genaamd Pulpa.

In de kelder wordt gewerkt met twee ontvangstlijnen voor druiven, elk met sorteertafels, zodat de oogstdatum per perceel op de optimale rijpheid kan worden afgestemd. De gisting verloopt in temperatuurgecontroleerde betonnen kuipen van verschillende grootte, waardoor kleine, homogene partijen apart kunnen worden gevinifieerd. Bij de extractie werkt men met precisie om de persoonlijkheid van elk perceel te respecteren. De gistingsduur varieert van vijftien dagen tot een maand, afhankelijk van het potentieel van elke partij.

Château Siaurac combineert een lange geschiedenis met een hedendaagse aanpak. Het domein heeft een van de grootste eigendommen van de appellatie, een beschermd kasteel en een uitzonderlijk park. De wijnen zijn toegankelijk, sappig en gemaakt met een nauwkeurige perceelsgewijze aanpak. Onder de huidige eigenaars blijft de traditie van vroeger overeind, en wordt ze aangevuld met een open blik op bezoekers en beleving.

Website: https://chateau-siaurac.com

Wij proefden wijnen van dit domein tijdens onze onderstaande degustaties: