Château Lajarre

Op enkele kilometers van Saint-Émilion ligt Château Lajarre. Het is geen prestigieuse grand cru, maar een familiedomein dat vooral bekend staat om wijnen met een opvallende verhouding tussen kwaliteit en prijs. Het is een Bordeaux Supérieur die vooral in het rode segment scoort. De wijnen zijn fruitig en toegankelijk, en het domein is de laatste twintig jaar sterk vernieuwd. Wie de Bordelese wijnen wil leren kennen buiten de grote namen om, vindt hier een goed voorbeeld.

Het verhaal van Lajarre begint met de adel. Het landgoed was ooit eigendom van de hertog van Lorge. In de negentiende eeuw kwam het in handen van Jean Gautier, burgemeester van Bordeaux en minister van Financiën onder koning Louis-Philippe. Hij liet onder het Tweede Keizerrijk het huidige kasteel bouwen. Het gebouw domineert nog steeds de vallei en geeft het domein zijn herkenbare uitstraling.

Na de familie Gautier ging het domein door verschillende handen en werd het een tijd geleverd via handelaren, de zogenoemde négociants. Een echte eigenaar met een eigen visie ontbrak toen, en de druiven verdwenen vaak anoniem in grotere partijen. Daar kwam pas verandering in toen het domein opnieuw een gezicht kreeg.

In 1973 kocht de familie Lovato het domein. Zij bezat al Château Canon Montségur in Castillon Côtes de Bordeaux en voegde Lajarre daaraan toe. Voor de volgende decennia bleef het domein een onderdeel van een breder familiebezit, met de nadruk op bulkproductie in plaats van eigen flessen.

De tweede grote wending kwam in 2005, toen de kleinzoon van de koper de leiding overnam. Zijn rol wordt hieronder verder toegelicht. Ook de geschiedenis van zijn voorouders speelt daarbij een rol: de eerste, oorspronkelijk Italiaanse familieleden hadden al in de negentiende eeuw een wijndomein in Veneto. Zijn overgrootouders langs moederszijde bezaten Clos Lassalle, destijds een eersteklas cru in Saint-Émilion. De wijncultuur zit dus diep in het familieverhaal.

Grégory Lovato was negenentwintig toen hij het domein overnam, net na zijn artsenopleiding. Hij koos niet tussen de twee tradities uit zijn familie, maar combineerde ze en bleef werken als huisarts op het platteland terwijl hij het wijndomein leidde. Toen hij begon, moest bijna alles opnieuw worden opgebouwd.

In 2007 deed hij een beroep op de oenoloog Stéphane Toutoundji om de productie grondig te heroriënteren. Het gevolg was een lagere opbrengst per hectare, wat de concentratie en kwaliteit van de druiven ten goede kwam. Binnen een paar jaar schakelde het domein over van volledig verkoop in bulk naar volledig eigen gebotteld. Die overstap maakte van Lajarre een echt merk. Een groot deel van de productie wordt vandaag geëxporteerd, en de prijzen blijven bescheiden, waardoor particulieren en vakmensen ze even goed weten te waarderen.

Het domein ligt in Mouliets-et-Villemartin, aan de linkeroever van de Dordogne, ten zuidoosten van Saint-Émilion en op ongeveer acht kilometer daarvan. Het kasteel kijkt uit over de vlakte van Castillon. De wijngaarden bestaan uit één aaneengesloten blok van drieëndertig hectare, binnen een eigendom dat groter is. Ze liggen op twee bodemtypes. Aan de voet van de helling is de grond zanderig en grindachtig, op de heuvels is hij kleiachtig en kalkrijk. Die combinatie geeft de wijnen zowel sappigheid als structuur. Het is dus geen domein met percelen verspreid over verschillende appellaties: alles ligt bij elkaar, onder de appellatie Bordeaux Supérieur.

De beplanting bestaat overwegend uit Merlot, aangevuld met Cabernet Franc en in mindere mate Cabernet Sauvignon. De plantdichtheid ligt tussen ruwweg 3.500 en 5.500 stokken per hectare, volgens de bron. De oudste wijnstokken zijn ongeveer veertig jaar oud. De jaarlijkse productie ligt rond de tachtig- tot negentigduizend flessen, verdeeld over enkele cuvées. De bekendste is Eléonore, een rijpere, meer gestructureerde wijn van merlot en Cabernet Franc. Daarnaast bestaat er een cuvée die in amfoor rijpt, L'Am(ph)ore de Lajarre, die het fruit helderder en zuiverder wil laten zijn zonder in diepgang in te boeten.

De oogst gebeurt vroeg, soms al om vier uur 's ochtends, zodat de druiven fris binnenkomen. In de kelder worden ze ontsteeld en uitgezocht op een trilsorteertafel. Daarna volgt een koude prefermentatieve maceratie van drie tot vijf dagen, waarbij kleur en aroma uit de schillen worden gehaald zonder dat de gisting al start. De gisting verloopt vervolgens geleidelijk tot ongeveer 26 à 32 graden, afhankelijk van het jaar, met regelmatig onderstoten en overpompen. In totaal blijft de wijn gemiddeld dertig dagen op de schillen.

Er wordt gewerkt met betonnen cuves met een voedselveilige harslaag en met temperatuurgeregelde roestvrijstalen tanks. De malolactische gisting vindt plaats in tank of in vat. De cuvée Eléonore rijpt ongeveer twaalf maanden in Franse eikenhouten vaten, deels nieuw en deels al eerder gebruikt. Bij een recent jaar werd de wijn zelfs zonder toegevoegde zwavel gemaakt.

Château Lajarre laat zien dat een bescheiden appellatie tot boeiende wijnen kan leiden wanneer een eigenaar het domein met overtuiging aanpakt. Van adellijk landgoed tot négociantsbezit en nu een dynamisch familiebedrijf: het domein heeft een lange weg afgelegd. Onder leiding van een arts die ook wijnmaker is geworden, staat het vandaag voor toegankelijke, verzorgde Bordeaux met een duidelijke eigen stijl.

Website: https://www.chateau-lajarre.com

Wij proefden wijnen van dit domein tijdens onze onderstaande degustaties: